| |
วอกไคหิน
เรื่องวอกไคหิน หรือวอกไข่หิน
เป็นนิยายที่จารลงในใบลาน มีปรากฏอยู่ทั่วไป เห็นว่ามีเนื้อเรื่อง ละม้ายกับเรื่อง"ไซอิ๋ว"
อยู่ไม่น้อย
ที่เขาสิเนโรหรือเขาพระสุเมรุนั้น
มีผาก้อนหนึ่งใหญ่กว้างลักษณะเหมือนบาตร หินนี้เป็นสี่เหลี่ยมตั้ง สูงขึ้น
๘ ศอก เป็นที่ ๆ พระปัจเจกเจ้าไปแสดงธรรมทุกวัน ที่นั้นมีหินอีกก้อนหนึ่งซึ่งมีสัณฐานเหมือนไข่
พอได้วาระแล้วไข่หินก็แตกกลายเป็นวอกตัวหนึ่ง ต่อมา วอกตัวนี้ก็ตั้งตัวเป็นหัวหน้าของวอกหรือบรรดาลิง
อาศัยอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ซึ่งวอกไข่หินก็จัดลำดับและแบ่งวอกทั้งหลายออกเป็นกลุ่ม
ๆ ทั้งเพื่อรักษาความ ปลอดภัยและเพื่อการไปหาอาหารมาเลี้ยงกัน เป็นต้น
หลายปีผ่านมา พญาวอกก็ออกจากถ้ำเพื่อเปลี่ยนวิถีชีวิต
วอกได้ไปแย่งเอาเสื้อผ้าของพรานมาแต่ง แล้วเดินทางไปสู่สำนักฤาษีแล้วขอบวชเพื่อเรียนวิชาด้วย
โดยเฉพาะได้คาถาบทหนึ่งเป่าให้เป็นไฟ อีกบท หนึ่งเป่าให้ข้าศึกตื่น สาปให้เป็นฝน
อีกบทหนึ่งเป่าให้เป็นอะไรก็ได้ตามใจชอบ
เมื่อได้วิชาแล้ว วอกจึงเดินทางต่อไปจนได้ไปปราบยีกษ์และลงไปอาละวาดถึงเมืองนาค
ซึ่งก็ได้ ใช้อำนาจบังคับเอาเสื้อเกราะ ฆ้อนคำและสิ่งอื่น ๆ อีกหลายประการ
เมื่อวอกกลับไปแล้ว พญานาคจึง ขึ้นไปฟ้องพระอินทร์ พระอินทร์จึงบอกให้ท้าวทั้ง
๔ ไปตามหาวอกเพื่อเอาไปลงนรก ซึ่งก็ไปจับเอาวอก วอกได้ในขณะที่นอนหลับอยู่บนหินกลางป่า
พอไปถึงนรกวอกก็ถามว่าเหตุใดจึงจับตน ท้าวทั้งสี่จึงบอกว่าได้ รับหนังสือคำสั่งจากพระอินทร์
ซึ่งวอกก็ขอดูแล้วฉีกทิ้งและกลับไปอยู่ที่เดิม
เมื่อท้าวทั้ง ๔ กลับไปรายงานพระอินทร์แล้วพระอินทร์จึงบอกว่าจะให้เรียกตัววอกไปเกี่ยวหญ้าม้า
ซึ่งก็ทำงานได้ ๗ วันจึงไปถามพวกเทวดาที่นั่นว่าทำงานกับพระอินทร์เช่นนี้มียศเป็นอะไร
พอได้รับคำตอบ ว่าไม่ได้รับการแต่งตั้งใด ๆ ก็โกรธและหนีกลับไปอยู่ที่เดิม
เทวดาที่ตามมาจับก็พ่ายแพ้จนพระอินทร์ต้อง ให้เทวบุตรมาเชิญตัวขึ้นไปสวรรค์แล้วแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าเทวดามีหมวกทองคำรองเท้าทองคำ
และให้ ไปเฝ้าสวนอุทยาน ซึ่งวอกก็ไปกินผลไม้วิเศษในอุทยานนั้นเสีย และได้ก่อเหตุเดือดร้อนวุ่นวายไปทั่ว
ถึง จะให้เทวดาไปรบก็พ่ายแพ้กลับไปหาพระอินทร์
ในที่สุดวอกถูกน้องของพระอินทร์จับได้
โดยน้องของพระอินทร์เสกแหวนขว้างไปสวมคอวอกแล้วจับ เอาตัวไปฆ่า ซึ่งถึงแม้จะหาทางฆ่าอย่างไรก็ไม่สำเร็จ
จนต้องไปนิมนต์พระพุทธเจ้ามาช่วยปราบ ซึ่งก็ท้า ให้ขึ้นไปอยู่ในอุ้งมือพระพุทธเจ้า
และหากกระโดดออกจากอุ้งมือพ้นก็จะได้เป็นพระอินทร์ วอกจึงตกลงที่ จะลองแข่งดู
เมื่อกระโดดไปถึงที่สุดแล้วก็พบเสา ๕ ต้นจึงเขียนชื่อตนไว้ที่นั่น ซึ่งพระพุทธเจ้าก็บอกว่า
วอกยังไปไม่พ้นมือ เพราะเสาที่วอกหมายชื่อไว้คือนิ้วมือนิ้วกลางของพระพุทธเจ้านั่นเอง
พอพระพุทธเจ้า คว่ำมือลง วอกก็ตกจากมือพระพุทธเจ้า พระองค์ก็เลยเสกเขาใหญ่ทับไว้
เมื่อเห็นว่าวอกยังดิ้นรนออกหา ทางออก แต่พระพุทธเจ้าเสกไม่ให้ออกจนกว่าจะหมด
๕,๐๐๐ ปี(ดอยที่ว่าคือดอยเชียงดาว เชียงใหม่)
จาก
ด้วยปัญญาและความรัก นิทานของชาวไทยวน นิทานของชาวไทลื้อ นิทานของชาว ไทใหญ่
นิทานของชาวไทเขิน
|
|
