| |
ไอ่เปลี้ยกับไอ่ตา
(อ่าน"ไอ่เปี้ยกับไอ่ต๋า") (นิทานของชาวไทยวน)
ไอ่เปลี้ยกับไอ่ตา
เป็นเพื่อนกัน ไอ่เปลี้ยนั้นเป็น"เปลี้ย"คือง่อยเปลี้ยเดินไม่ได้
จะไปไหนก็ต้องขี่คอ ไอ่ตาซึ่งตาบอด โดยถือว่า "ไอ่ตาเป็นตีน ไอ้เปลี้ยเป็นตา"
ทั้งสองดำรงชีวิตด้วยการขอทาน
ครั้งหนึ่ง
สองสหายพิการก็ไปพบคราดไถนาเก่าที่เขาทิ้ง เปลี้ยก็ถามตาว่าจะเอาไหม
ตาก็บอกว่า เอาสิ เดินไปอีกไปพบเต่า เปลี้ยก็ถามตาว่าจะเอาไหม ตาก็บอกว่าเอา
เปลี้ยก็เก็บไปด้วย จากนั้น ก็ไปพบขี้ช้าง เปลี้ยถามตา ๆ ก็ให้เอาไปด้วย
เดินทางไปอีกก็ไปพบยักษ์ ๆ ก็ยินดีที่ทั้งสองจะมาเป็น อาหารของตน แต่เปลี้ยกับตาก็ไม่ยอม
โดยบอกว่าหากจะกินทั้งสองจริงแล้วก็ต้องมาแข่งอะไรกันก่อน ถ้า เราทั้งสองแพ้ก็จะยอมให้กิน
ถ้าข้าชนะก็จะไม่ให้กิน
ยักษ์ก็ตกลงตามนั้น
แล้วพูดว่าเราจะมาแข่งเครื่องใช้กัน ยักษ์เอาหวีออกมาวาง เปลี้ยก็เอาคราด
โยนออกมา เมื่อเครื่องใช้ของสองสหายมีขนาดโตกว่า ก็ถือว่ายักษ์แพ้ไปครั้งหนึ่งแล้ว
ทีนี้ยักษ์จับเหา ของตนออกมา ตาก็ให้เปลี้ยเอาเต่าออกมา ปรากฏว่าเต่าใหญ่กว่าเหา
ซึ่งยักษ์ก็แพ้อีก ทีนี้ยักษ์ก็เอา เมี่ยงที่ทำเป็นคำแล้วออกมา ตาก็บอกให้เปลี้ยเอาขี้ช้างออกมาก็ปรากฏว่าใหญ่กว่าเมี่ยงของยักษ์
ยักษ์จึง ขอยอมแพ้และไปเอาเงินทองมาให้เปลี้ยและตาเอาไปมากที่สุดเท่าที่จะเอาไปได้
ทั้งสองก็กลับบ้านด้วยความดีใจ
เมื่อเดินทางมาพบบ่อน้ำแห่งหนึ่ง เปลี้ยมองเห็นรังนกอยู่บนต้นไม้ จึงบอกให้ตาปีนขึ้นไปเอาไข่นกมากินกัน
ตาก็ปีนขึ้นไป เมื่อล้วงลงไปในรังนก บังเอิญในรังนกมีงูเห่าอยู่ ตาไปคว้าเอาคองูออกมา
งูก็พ่นพิษเข้าตาของตา พิษของงูนั้นทำให้ตาหายจากการบอด เมื่อตาเห็นว่า
จับคองูอยู่เช่นนั้นก็ตกใจจึงปล่อยมือออก งูก็ตกลงไปใกล้ตัวของเปลี้ยซึ่งเดินไม่ได้
เปลี้ยตกใจและกลัวงู มาก ด้วยความกลัวจึงลุกขึ้นวิ่ง ขาที่เดินไม่ได้ก็หายและเดินได้เป็นปรกติ
จาก
ด้วยปัญญาและความรัก นิทานของชาวไทยวน นิทานของชาวไทลื้อ นิทานของชาว ไทใหญ่
นิทานของชาวไทเขิน
|
|
