| |
คังคากเอี่ยงกำลังเสือ
ยังมีคังคากตัว
1 ฟู่กับสัตว์ป่าทังหลายว่า เป็นเชื้อใดสูทังหลายกลัวเสือเชื้อนี้ สัตว์ฝูงนั้นก็ตอบว่า
กลัวเพระเสือช่างมากินเนื้อเรา แลประการ 1 เสือก็มีกำลัง แรงนัก คังคากจิ่งว่าตัวเราบ่กลัว
ตั้งแต่นี้ไปถ้าสูทังหลายหันเสือมาแถม ก็หื้อมาบอกเราเทอะ เราจักได้เอี่ยงกำลังหื้อเสือค้าน
สัตว์ทังหลายได้ยินคังคากฟู่นั้น
ก็พากันใคร่หัว แลว่า ตัวน้อยเท่านี้จักเอี่ยงกำลังเสือได้คา? แม้นช้างจักเอี่ยงก็ยังบ่อใคร่แพ้
ดั่งฤาตัวจักแพ้เสือได้ ตัวท่านนี้ฟู่จ่าเหลือล้นพ้นประมาณ คังคากจิ่งฟู่แถมว่า
ถ้าสูบ่เชื่อก็ถ้าผ่อดูเทอะ
ยังมีจี้หีดตัว
1 มันชังคังคากนัก เพราะว่าเมื่อมันออกไปเซาะกินนั้น คังคากก็ช่างไล่กินตัวมัน
เมื่อมันได้ยินคังคากฟู่ว่าบ่กลัวอำนาจเสือเชื้อนั้น มันก็ไปบอกหื้อเสือ
ส่วนเสือก็มีความเคียดนักแล ได้ขอหื้อจี้หีดนำไปหาคังคาก เมื่อจี้หีดนำไปเถิงที่คังคากอยู่แล้ว
เสือก็ถามว่ามึงจักเอี่ยงกำลังกูคา?
คังคากตอบว่าสหายอย่างฟั่งเคียดเทื่อ
เพราะว่าข้าใคร่เอี่ยงกำลังสหายหื้อเป็นการม่วนแล หื้อสัตว์ทังหลายหันแล
เสือหายความเคียดน้อยหนึ่งแล้ว จิ่งถามว่าสหายจักเอี่ยงกำลังข้าเชื้อใด
ที่เสือกับคังคากฟู่กันนั้น
ก็มีรั้วสูงอันเพื่อนล้อมไว้ เวลานั้นคังคากบอกว่าหื้อเราวิ่งข้ามรั้วนี้เทอะ
เสือก็ว่าดีแล้ว คังคากจิ่งว่าสหายวิ่งก่อนเทอะ ตัวข้าจักวิ่งเมื่อภายลูนแลจักหื้อพ้นก่อน
ส่วนเสือก็แยงจักวิ่ง คังคากก็แยงจักกำหางเสือ เมื่อเสือวิ่งขึ้น คังคากก็จับหางเสือ
ติดหางเสือไปตกหล่ายรั้วฝ่ายหนึ่ง เมื่อตกลงนั้นมันบ่อช่างหนตัวก็เอาปากไปทุบใส่ดินพอเลือดไหลออก
แลมันได้ตกไปไกลกว่าเสือแล แล้วมันก็วิ่งกลับมาหาเสือ ส่วนเสือก็อัศจรรย์ใจ
จิ่งถามว่าสหายพ้นก่อนข้าคา? มันตอบว่าเออ ข้าพ้นก่อนเมินแล้ว ข้าเคี้ยวหมากพอได้คำหนึ่ง
ถ้าสหายบ่อเชื่อก็ผ่อริมปากข้าเทอะ เสือบ่รู้เท่า คึดว่าตัวค้านคังคากแท้
ก็มีความอายแก่สัตว์ทังหลาย ตั้งแต่นั้นมาเสือก็บ่อใคร่หื้อสัตว์ทังหลายหันมันเถิงทุกวันนี้แล
น้อยขี้ไก่
ร่ายมาจากหนังสือ Lao Second Reader ลงในวารสารดอกคะยอม ปีที่ 1 ฉบับที่
4 มีนาคม 2543 มาลา คำจันทร์ บ้านสันป่าตองถอดเป็นตัวไทย
|
|
