| |
ตาบอดสองสหาย
(นิทานของชาวไทลื้อ)
มีคนตาบอดสองคนคบหากันเป็นสหายสนิทซึ่งไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ
ครั้งหนึ่งชายตาบอดทั้งสอง ไปพบชายคนหนึ่งกำลังเจาะรางข้าวหมูอยู่ ก็ถามว่า
ทำอะไรอยู่ ชาวบ้านคนนั้นก็บอกว่ากำลังเจาะราง หมู มันทั้งสองก็ไม่เชื่อ
หาว่าชายคนนั้นกำลังเจาะรังผึ้งอยู่ แม้ชายคนนั้นพยายามบอกมันทั้งสองอย่างไร
ทั้งคู่ก็ไม่ยอมเชื่อ จนในที่สุดชายคนนั้นก็รำคาญจึงบอกว่า ใช่แล้ว เขากำลังเจาะรังผึ้งอยู่
แล้วชายคนนั้น จึงไปเอาห่อขี้มาให้อ้ายตาบอดทั้งสอง พร้อมกับบอกว่าเป็นไข่ผึ้ง
ตาบอดทั้งสองสหายจึงพากันเดินทางต่อไป
ในระหว่างทางนั้นมันทั้งสองก็หิวข้าวจึงเอาห่อ"ไข่ผึ้ง" ออกมาแกะเพื่อจะเอาข้าวเหนียวมาจิ้มกิน
ก็ได้กลิ่นขี้ ทั้งสองก็คิดว่ามีคนมาขี้อยู่บริเวณใกล้ ๆ นั้น จึง ย้ายไปที่ใหม่อีก
ซึ่งก็ยังได้กลิ่นขี้อีก แม้จะย้ายไปอีกก็มีกลิ่นขี้อย่างเดิม ในที่สุดตาบอดทั้งคู่จึงเอาห่อที่ได้
จากชายนั้นมาดมดูก็รู้ว่าเป็นห่อขี้มิใช่ไข่ผึ้ง ก็มีความโมโหชายคนเจาะรางหมูเป็นอย่างมาก
จึงพากันกลับ ไปหาชายคนเจาะรางหมูคนนั้นอีก แล้วบอกชายคนนั้นว่าจะฆ่าเสียให้ตาย
ชายคนนั้นจึงเอาท่อนไม้ให้ทั้งสองคนละอัน
แล้วก็ให้ทั้งสองตีตน เพราะทั้งสองไม่รู้ว่าใครเป็นชาย ที่เจาะรางข้าวหมู
จึงตีถูกกันเองจนถึงแก่ความตายไปทั้งสองคน
จาก
ด้วยปัญญาและความรัก นิทานของชาวไทยวน นิทานของชาวไทลื้อ นิทานของชาว ไทใหญ่
นิทานของชาวไทเขิน
|
|
