| |
เพลง
วังบัวบาน
ร้อนลมหน้าแล้ง
ใบไม้แห้งร่วงลอย หล่นทยอยเกลื่อนตา ไหลตามกระแสน้ำพา ลอยมาทั้งกลีบดอกไม้
จากหุบผาไหลมาสู่ในวังน้ำ สุสานเทวีผู้มีความช้ำเหนือใคร ดอกไม้ใบไม้ไหลมา
คล้ายพวงหรีดร้อยมาลา
ไหลมาบูชา "บัวบาน"
น้ำวังนี่หนอ
เป็นที่ก่อเหตุการณ์ ที่"บัวบาน"ฝังกาย ยึดเป็นห้องหอเรือนตาย รองกายไว้ด้วยแผ่นน้ำ
จากหุบเขาแนวไพรสู่ในเวียงฟ้า ฝากไว้เพียงชื่อเลื่องลือนานช้าฝังจำ ฝากคำศัพท์นำนึกนอง
หลงทางสุดหวังคืนครอง หลงตัวจำต้องลาระทม
เอาวังน้ำใสเย็น
นี่หรือมาเป็นเมรุทอง เอาน้ำตกก้องเป็นกลองประโคม เอาเสียงจักจั่น ลั่นร้องระงม
เป็นเสียงประโลมร้องต่างแตรสังข์ เพดานนั้นเอาเมฆฟ้า ภูผานั้นต่างม่านบัง
ประทีปแสงจันทร์ใสสว่าง อยู่เดียวท่ามกลางดงดอน
เหมือนวังสวรรค์
วังรักอันเลิศลอย คู่แดนดอยพนา น้ำวังแอ่งฝังชีวา บูชารักชื่อเทิดไว้
ฝากชีวิตวิญญาณอยู่ในวังน้ำ โธ่เอ๋ย"บัวบาน"ผู้ผ่านความช้ำเหนือใคร ดอกไม้ใบไม้ไหลมา
คล้ายพวงหรีดรักเทวา ไหลมาบูชา "บัวบาน"
|
|
