ตำนานฟ้าสมิงฅำหลวง

ลักษณะของจดหมายลูกโซ่ในอดีต มักจะกล่าวถึงเรื่องร้ายๆ ที่อาจเกิดขึ้น หากผู้ที่ได้รับไม่ได้ปฏิบัติตามข้อความที่กล่าวไว้ในจดหมาย อย่างไรก็ดี ตำนานฟ้าสมิงฅำหลวงที่คัดลอกมานี้ มีคุณค่าในแง่ที่สอนให้ผู้ที่ได้รับอยู่ในศีลในธรรมตามอย่างพุทธศาสนิกชนที่ดี โดยนำเอาความเชื่อเข้ามากระตุ้นให้เกิดการปฏิบัตินั่นเอง

ตำนานฟ้าสมิงฅำหลวง เป็นตำนานบันทึกไว้ในใบลาน จากต้นฉบับของวัดบ้านช่าง อำเภอดอยเต่า จังหวัดเชียงใหม่ จารไว้เมื่อปีจุลศักราช ๑๒๘๓ (พ.ศ.๒๔๖๔) ปีร้วงเล้า เดือน ๑๒ ออก ๗ค่ำ วันพฤหัสบดี ยามเที่ยง ผู้จารชื่อปัญญติกภิกขุ กาวิไชยวังโส วรรณกรรมเรื่องนี้มีลักษณะอย่าง "จดหมายลูกโซ่" ที่ชวนให้คนคัดลอกต่อ ๆ กันไปเพื่อเก็บไว้ในบ้านเรือน เนื่องจากกล่าวว่า อานุภาพของตำนานฟ้าสมิงฅำหลวง ซึ่งพระอินทร์ประทานมาให้นี้จะช่วงให้คนพ้นภัยพิบัติต่างๆ ได้ โดยที่คนที่ได้รับมาจะต้องคัดลอกไว้และขยายต่อไปยังผู้อื่นด้วย

...ไชยยะมังคลัง ศักราชะได้ ๑๒๗๐ ตัวปี เดือน ๕ เพ็ญ พระอินทร์ได้มาประพาสสวนและทรงเห็นว่าคนทั้งหลายจะเกิดภัยอุบาทว์มากนักก็สงสาร จึงได้ทำหนังสือใส่ไว้ในพับฅำแดง คือตำราอันเป็นคำสอนที่มีค่าดั่งทองคำสุกปลั่ง แล้วหย่อนหนังสือนั้นลงมาที่ ธาตุทะโค่ง(เจดีย์ชะเวดากอง) ว่าในเดือน ๑๐ เพ็ญ ฝนจักตกในเมืองชุมพูทวีป จะเกิดอุบาทว์และโรคภัยทั่วไป ผู้คนจะล้มตายด้วยอหิวาตกโรคมากนัก สักราช ๑๒๕๐ คนทั้งหลายจะชิงทรัพย์กัน โลภเอาที่บ้านที่นา โกงตาชั่งขี้ขโมย ฆ่าฟันกัน และชอบดื่มเหล้าและยาเสพย์ติด ไม่รู้จักพระรัตนตรัย ไม่เคารพยำเกรงผู้มีอายุ พ่อแม่ครูบาอาจารย์ภิกขุและสังฆะสามเณรทังหลายก็จักค้าขายกิน ไม่ปฏิบัติตามคลองธรรม จะล้มตายด้วยโรคต่างๆ ผู้หญิงก็จักตายเพราะตกเลือด หากลงน้ำเงือกก็จะกิน เข้าป่าก็จะถูกเสือกัด จะตกตายกันมากใน จ.ศ. ๑๒๕๕ เป็นต้นไปจะเกิดศึก ให้คนทั้งหลายหมั่นทำบุญรักษาศีลจึงจะพ้นภัยที่กล่าวมา

ศักราช ๑๒๔๐ จะเกิดโรคห่าระบาด สามีภรรยาจะทะเลาะกัน น้ำและดินก็ไม่สม่ำเสมอกันควรจะมีแดดก็กลับมีฝน ถึงยามควรมีฝนก็กลับมีแดด ทำการเกษตรลำบาก เกิดข้าวยากหมากแพง จะหาคนสืบศาสนาไม่ได้ เหตุเช่นนั้น พระอินทร์ก็สงสารจึงให้หนังสือลงมาแจ้งเหตุ โดยหย่อนลงมาที่พระธาตุทะโค่ง เมืองพุกามเมื่อปีกดเป้า ศักราชได้ ๑๒๕๐ ยังมีชายผู้หนึ่งได้หนังสือนี้มาแล้วแต่ไม่ยอมเผยแพร่ต่อกันไป ธาตุในกายทั้งหลายก็ระอุขึ้นรุมหัวใจและตายไป เราซึ่งเป็นพระอินทร์ก็หย่อนหนังสือลงมาอีก และมีชายคนหนึ่งเก็บได้และรู้ความได้ดีว่าพระอินทร์สงสารคน ต้องการให้พ้นภัย คือจะเกิดว่าฝนลม หมากเห็บหลวง ก็จักตกลงมาประมาณ ๗ วันเดือน ๕ ออก ๑ ค่ำ ถึงเดือน ๕ ออก ๑๒ ค่ำ จะเกิดมืดมัวทั่วไป แล้วจะเกิดลูกเห็บขนาดเท่าผลฟักลงมา ๓ ห่า ต่อไปลูกเห็บแต่ละเม็ดจะโตเท่ายุ้งข้าวและจะตกลงมา ๗ วัน ๗ คืน คนที่ไม่รักษาศีลฟังธัมม์ก็จะฉิบหายล้มตาย เหลือแต่คนผู้มีศีล และหากผู้ใดมีหนังสือฟ้าสมิงฅำหลวงนี้ไว้ในบ้านเรือนก็จะพ้นภัยได้และให้เอาคาถาอันวิเศษดวงนี้ไว้สังวาสสวาธิยายทุกค่ำเช้าวันคืน คาถาว่าดังนี้

"พุทโธ เม นาโถ ธมฺโม เม นาโถ สงฺโฆ เม นาโถ พุทฺธคุณํ ธมฺมคุณํ สงฺฆคุณํ อหํ วินฺทามิ สพฺพทา" ดั่งพร้อมกับคาถานี้ ให้เอาหนังสือ ฟ้าสมิงฅำหลวง ของพระอินทร์นี้ไว้ และให้ภาวนาในใจว่า

"อทฺทสกฺโก เทวราชา อทฺทปกฺก" ดังนี้ ๓ ครั้ง แล้วว่า "พุทฺธเตโช ธมฺมวนฺโท รสฺสปาคโต สเสคนฺโน

ธมฺมจุตฺโต มติริตู รกฺขเน เสตา รกฺขนฺตุ นโม เต พุทฺธวากถา พนฺธนนฺท ยถจโย ปาตานโล รว

เวลอาน นุทฺธเน กทา กมฺมกติ กตาโย ปริจมรเว ภวนฺตุ"ดั่งนี้ให้สวาธิยายไปทุกค่ำเช้าวันคืนเป็นนิรันดร์และให้ถือเอาเป็นกัมมัฏฐานภาวนาอย่าได้ขาดสายสักวันสักยาม

ในศักราช ๑๒๘๐ (พ.ศ.๒๔๖๑)นั้น พระอินทร์และท้าวจตุโลกบาลทั้ง ๔ จะลงมาเลียบเล็งดูโลก จะมารักษายังสังฆะและคนทั้งหลายฝูงใจบุญรักษาศีล ๕ ศีล ๘ และผู้ที่จำเริญคาถาฟ้าสมิงฅำหลวงอันนี้จะไม่ฉิบหายด้วยภัย ยิ่งกว่านั้นคนใจบาปทั้งหลายก็จะตายเพราะการศึกครั้งใหญ่ที่มาจากทิศตะวันตกและกลายเป็นอาหารแก่อมนุษย์ทั้งหลาย ครั้งนั้นจะเหลือแต่ผู้มีบุญ จะเกิดกันดารอาหารทั่วไปในศักราช ๑๒๘๐ นั้นเราซึ่งเป็นพระอินทร์ก็รู้สึกสงสารคนทั้งหลายมากนัก ให้พร้อมกันบูชาเอาธัมม์เจ้าฟ้าอันนี้ด้วยวัตถุข้าวของเงินฅำเสื้อผ้าตามศรัทธา หาได้ทังดอกไม้และลำเทียนมีเงินร้อยดอกไม้ฅำร้อยช่อร้อยทุงร้อย ข้าวร้อยก้อน เทียนเล่มบาทเล่มเฟื้อง ประทีปกล้วยอ้อยหมาก พลู ยา ยกขึ้นใส่พานแล้วจงฟังด้วยศรัทธา จึงจะพ้นภัยทั้งมวล แล้วพากันสวาธิยายคาถาอันกล่าวแล้วแต่ภายหลัง แล้วจงพากันรักษาศีลฟังธรรมแล้วบูชาเอามาไว้พิทักษ์รักษาเหย้าเรือน หากเราซึ่งเป็นพระอินทร์มาตรวจดูโลกและได้พบหนังสือ เจ้าฟ้าสมิงฅำ อันนี้อยู่บ้านใดเรือนใด เมืองใด บุคคลฝูงนั้นก็หากจักได้พ้นจากภัยอย่างแท้จริง จะไม่ได้พบข้าศึกและหมากเห็บทั้งหลายที่ว่านั้น

เดือน ๕ ออก ๕ ค่ำ ศักราช ๑๒๗๐ ตัว จะมีข้าศึกฮ่อยกมาหลายครั้ง ไม่มีผู้ใดจะสามารถเอาชนะได้ แต่จะมึผู้หนึ่งชื่อ ขุนพยัคฆะ มาปราบข้าศึกฮ่อทั้งหลายเหล่านั้น เราพระอินทร์ให้หนังสือไว้เพื่อเตือนคนทั้งหลายให้พ้นภัย คนทังหลายให้สวาธิยายคาถาของเราพระอินทร์ทุกค่ำเช้าวันคืนเทอะ ว่าดั่งนี้

" นิวิเกกรมฺพทเกหิ โปตรตกุํ ตโคยนํ วิอาติตพฺพทา สมนา สสหกรกํ ทุปาสนฺตุ มเค กปาโทน รํรริตขา โปริรา สิเมยฺยรุณฺณ" มาแต่สำนักพระพุทธเจ้าเมื่ออยู่สำราญในป่าเชตวนอาราม ให้คนทั้งหลายคัดเอาด้วยตนเอง หากทำไม่ได้ก็ให้ผู้อื่นเขียนให้ แล้วให้ปิดไว้เพื่อเคารพบูชาก็จะสมปรารถนาทุกอย่าง

ประการ ๑ ให้เอาหนังสือ ฟ้าสมิงฅำหลวง บทนี้ว่า "พุทฺโธ ธมฺม สงฺฆะ สุปตฺตา ริเทวดา สมณสสันตุ"

สวาธิยายว่าดั่งนี้แล้วก็จักพ้นจากภัยทั้งหลายอันกล่าวมานี้แล "จุ่งหื้อได้แต้มเขียนเอาไว้ชู่อย้าวเรือนเนอ" หากพระอินทร์มาตรวจดูแล้วพบว่า หนังสือฟ้าสมิงฅำหลวงดวงนี้อยู่ที่บ้านใดเรือนใดเมืองใด ก็ย่อมจะเป็นสิ่งที่ดี แต่หากไม่พบหนังสือนี้แล้วก็จะเกิดภัยในปีศักราช ๑๒๘๐ ตั้งแต่ศักราช ๑๒๕๐ ไปถึงศักราช ๑๒๘๕ นั้นก็จะเกืดเดือดร้อนทั่วไป ยกเว้นผู้ที่มีศีลอยู่เสมอเท่านั้น หญิงชายผู้ใดที่ยกย่องพระรัตนตรัยและฟ้าสมิงฅำหลวงของเราพระอินทร์แล้วจะพ้นโรคภัยทั้งหลาย

ในศักราช ๑๒๘๐ นั้น จะมีผู้หนึ่งชื่อ พยัคฆปทุมมะ "ขุนเสือ" มาปราบข้าศึกฮ่อและต่างชาติต่างภาษา หลังจากนั้นแล้วก็จะพ้นภัย ทำมาหากินได้โดยสะดวก บ้านเมืองศาสนาก็รุ่งเรือง อายุของคนก็จะยืนได้ถึงหนึ่งร้อยปี ชายหญิงทั้งหลายอย่าเพียงแต่ฟังเฉยๆ เท่านั้น เพราะอีกไม่นานนักก็จะประจักษ์ความจริงแล้ว

" ตำนานฟ้าสมิงฅำหลวง ตกแต่ฟ้าลงมาก็สมเร็จเสด็จ บัวระมวล เท่านี้ก่อนแล เจ้าที่ไหว้เหยฯ "

"จุลศักราชได้ ๑๒๘๓ ตัวปีระกา สนำกัมโพชชะภิไสร ตามขอบไขย เข้ามาใน อยํวสฺสานา พระปักขะคุรุวารไภงไทยภาษาว่าปีร้วงเล้า เดือน ๑๒ ออก ๗ ค่ำ เมงวัน ๕ ยามเที่ยง บัวระมวลแก่ข้า นามปัญญติภิกขุหนุ่ม กาวิไชยวังโส อกพุทโธ ตัวบ่งาม ข้าเขียนตัวบ่งามสักกลาย ปุนดีอายกับเพิ่นแล เจ้าเหย เพราะว่าบ่ใช่ชาติเชื้อเครือนายเสมียน บ่ได้ร่ำเรียนเฝิกมาแต่หน้อย จักเหยาะเปนสายยายไปเป็นถ้อย เพราะปัญญาเราบ่นัก แลฯ"