มนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ใช้วิธีป้องกันสัตว์ร้าย
ด้วยใช้สีต่างๆ ทาตามตัว เช่นสีดำ สีแดงสีน้ำเงิน

ยุคต่อมานิยมสักลายลงตามตัวเพราะไม่ต้องหาสี
มาทาบ่อยๆ ลายที่สักมักเป็นรูปสัตว์ทรงพลังอิทธิฤทธิ์
เช่น เสือ สิงโต พญานาค และพญาอินทรี
ส่วนจีนยูนนานชอบสักเป็นรูปมังกรหรือเป็นตัวอักษรจีน

การสักลายตามตัวเริ่มแพร่ขยายลงมายังอาณาจักรล้านนา ล้านช้าง ลาว พม่า ไทยอีสานหลังจากพระพุทธเจ้า
เสด็จสู่ปรินิพพานไป ๑๐๐ ปี

ไทยอีสานโบราณชอบสักเป็นรูปสัตว์ต่างๆ แล้วยังสักตัวอักขระตามข้อมือ ท้องมือ หน้าอก และขาสองข้าง บางคนสักตามแผ่นหลังหรือหน้าอกขึ้นไปถึงคอหอย จนมีคำกล่าวกันว่า "นั่งอยู่กลางไร่ก็สามารถจับนกมาทำกินได้ เพราะนกคิดว่าหัวตอจึงบินมาเกาะ"

เครื่องมือการสัก ใช้เหล็กปลายแหลม ๕-๖ ซี่
มัดรวมกันจุ่มหมึกสีดำทำจากเขม่าขี้ดินหม้อปนกับ
ใบมันสำปะหลัง บางครูสักก็ใช้ดีหมี, ดีหมู, ดีวัวควาย
หรือดีปลาช่อน เพราะถือว่าลบล้างออกยาก

เวลาสักถ้าเจ็บปวดมากจนทนไม่ไหวก็หยุดไว้ก่อน
ประมาณ ๒ อาทิตย์ ให้แผลหายจึงสักต่อจนเสร็จ

รอยสักก็เลือกได้ตามต้องการเช่น พญานาค เสือโคร่ง รูปเจดีย์ หรือยันต์ ค่าจ้างสมักก่อนไม่แพง
สักที่ขา คิดข้างละ ๑ สลึง ถ้า ๒ ขาก็เป็น ๒ สลึง, ถ้าอักขระตัวเดียวเสียครึ่งสลึง ถ้าสักแผ่นหลังหรือหน้าอกเสีย ๑ ตำลึงถ้าไม่มีเงินจ้างเอาลูกหมูหรือไก่สักตัวหนึ่ง
แทน ครูก็ไม่ว่าสักเสร็จแล้วครูก็เป่ามนต์คาถาใส่รอยสักเสียงพึมพำ